هورمون

مسخره ست. واقعا مسخره ست.

تا هفته پیش که نزدیک عادت ماهیانه ام بود، به شدت احساس نیاز جنسی داشتم. روی کارهام نمیتونستم تمرکز کنم، عصبی م کرده بود و دلم میخواست به هرچیزی که باعث شده من تو این وضع بیافتم یا هر چیزی که منو از این وضع نمیتونه دربیاره بد و بی راه بگم. ی آدم هوس باز که فقط به مسایل جنسی فکر میکرد.

از دو روز پیش که نزدیکتر شدم به عادت ماهیانه، غمگین بودم. احساس پوچی میکردم. حس میکردم توی چنان منجالبی گرفتار شدم که هرگز نجات پیدا نخواهم کرد. ی آدم افسرده که تمام تلاشش رو میکرد همه ی اطرافیانش رو هم به عالم سیاهش بکشونه.

و دیشب که تو اتوبان، حین رانندگی زار زار زدم زیر گریه. بخاطر ظلم هایی که در حقم شده بود. ی بدبخت به تمام معنا که زمین و زمان در حقش ظلم کردن و همه ی حقوقش گرفته شده.

نصف شب پریود شدم. صبح بیدار شدم. کمر درد داشتم. حس میکردم زندگی داره رو به جلو حرکت میکنه. ظهر جلسه داشتم و فکر میکردم آدم مفید و مؤثری ام. میدونم فردا خوشحالتر خواهم بود. احتمالا در طی چهار پنج روز آینده احساس خوشبختی میکنم. میتونم توی یک روز اندازه سه نفر کار کنم. کم کم جدی تر میشم و به مسایل مالی فکر میکنم. دو دو تا چهار تا میکنم و تلاش میکنم پس انداز کنم. ممکنه فداکار بشم و حتی ی زنگ هم بزنم مامانمو بخندونمش. و در نهایت حس جنسی م میره بالا، غمگین میشم، بدبخت میشم، شاد میشم، خوشبخت میشم، جدی میشم، هوس باز، غمگین، بدبخت...

ی هورمون منو میسازه.

این واقعا مسخره ست.