خالی ام

مفلوک و بیچاره ام. ناتوانم و نمیدونم بودم و نفهمیدم یا نبودم و حالا شدم. بدنم کار میکنه. سالمم. غذا میخورم. راه میرم. حتی میخندم. اما مفلوک و بیچاره ام. نمیخوام تایپ کنم که نمیتونم تصمیم بگیرم, من تصمیمو گرفتم اما همین که میخوام به خودم بقوبولونمش، انگار که تمام اعضا و جوارح بدنم میخوان هر کدوم به سمتی برن، حس میکنم دارم متلاشی میشم و قدرت نگه داشتن خودم رو ندارم. قلبم شروع میکنه به تاپ تاپ و وااای دلم که شور میره شور میره شور میره.

به این فکر میکنم که آیا همه ی زنها و مردهایی که تصمیم به ازدواج میگیرن همینطور مفلوک و بیچاره میشن؟

حرفی ندارم. چیزی نیست که بنویسم. 1 ام.