میخوام بالا بیارم

چته؟! چه مرگته؟!

دلم می خواد کله ی خودمو گاز بگیرم.

چرا من نمیتونم خوشحال باشم. چرا نمیتونم راحت باشم. چرا لذت نمیبرم از زندگی، از نفس کشیدن، خوابیدن، خوردن، قدم زدن، حرف زدن، کار کردن...

دیگه نمیتونم. تسلیمم و تحمل این برزخ رو ندارم. دوس دارم خودمو و زندگیمو و هرچی که هست رو 1 1.

تا حالا اینقدر طولانی و ادامه دار حالم بد نبوده.

زمانی که از نامزدم قبلیم جدا شدم هم همینطور بودم، هرچند اونموقع سن م کم بود و فکرهای دیگه ای دلیل موندنم توی برزخم بود. ولی من اون دوران رو گذروندم، یا احتمالا پیچوندم! به هر حال مدت زمان زیادی رو توی اون وضع سپری نکردم.

الان دقیقا 7 ماه میشه که من تو برزخم. جسمی به بزرگی کره ی زمین روی سرمه که با اون راه میرم، میخوابم، کار میکنم. جسمی پر از افکار منفی، پر از ترس از روزهای نیامده، پر از حماقتهای گذشته.

به معنای واقعی خسته و داغونو دل آشوبم.