"من" من عصبانی ام

دیشب خیلی عجیب بودم!

فک کنم نزدیکای 2 بود، فک کنم بیدار بودم، شایدم خواب بودم. اما دقیقا یادمه داشتم فکر میکردم، یعنی مغزم با دلیل و برهان داشت نتیجه گیری میکرد. مغزم داشت ی لیست آماده میکرد از آدمهایی که بخاطر داشتنشون من چقدر خوشبختم و باید قدرشونو بدونم! فکر میکردم به داشتن ی رییس منطقی، همکارهای سالم، دوست های خوب، خواهرهام، روی مامانم شک کردم ولی باز دوباره فکر کردم بهش، حتی یادمه که نگاهش هم کردم و در نهایت مامانمم اضافه کردم، به "تو" هم فکر کردم، اما تو رو اضافه نکردم، چون به داشتنت شک داشتم. به سلامتی هم فکر کردم، رو این موضوع موندم ولی باز مغزم به این نتیجه رسید همین که میبینم و راه میرم جزء آدمهای سالم محسوب میشم و باید قدرشو بدونم. مغزم داشت منو مجبور میکرد که سپاسگذار باشم. برای داشتن همه ی اینها.

صبح بیدار شدم. ی مختصر جر و بحثی با مامانم راه انداختم و اومدم شرکت.

میدونم که اعصابم خورده. ولی سعی میکنم به روی خودم نیارم.

پیامهایی که دیشب گرفتم این بود:

- تو واقعا صبور بودی که این همه وقت شکاک بودن منو تحمل میکردی ( شکلک خنده)

- واقعا اگه با اون وضع ادامه میدادی خیلی عجیب بود (شکلک خنده)

- من اون موقع نمیفهمیدم، اسگول بودم ها (شکلک خنده)

- نگران نباش اون الان پیشم نیست ( شکلک خنده)

- دوستیمون خیلی طول کشید، ما واقعا اسطوره ایم (شکلک خنده)

و من هم با یک سری جواب احمقانه و یک مشت شکلک خنده جواب میدادم.

1 ام! من لعنتی بفهم، من عصبانی ام! دستم، چشمهام، صدام، پاهام، همه ی بدنم داره داد میزنه که، من عصبانی ام.

خودتو خلاص کن. بزن تو پوزش. بگو که خیلی راحت شدی نداریش، بهش بگو که لیاقت داشتنتو نداشت، بگو که حیف اون سالهایی که با تو حروم شد. داد بزن و تف بنداز تو ....

حس بدی دارم. فکر میکنم آنچنان ظلمی در حق خودم، جسمم و عمرم کردم که دیگه قابل جبرا نیست.

امروز ناراحتم و دوست دارم ی جوری میتونستم از خودم معذرت بخوام و دستم، چشمهام، صدام، پاهام و همه ی بدنم رو آروم کنم.