.من ۴ سالمه، محکم محکم دندونامو فشار میدم رو گوشت دستات، لپام میلرزه از فشار.. دهنم رو باز میکنم و جای چندتا دندون کوچیک نقش میبنده رو گوشت دستت. با چشمات بهم میخندی.
از در میام تو. منو میبینی. میگی: به به بانوی خودم. دست میزنی برام
بابا
بابا
بابا میخوام بنویسم دستهات رو دوست دارم، عاشقشونم. اما گریه و غصه امون نمیده.
بابا پر غصه ام. میخوام برم لای انگشتات قایم شم. از هر چی غمه. از هرچی دلتنگیه.
برچسب:
نویسنده: نرگس عباسیان