مام

بعضی چیزا رو دوس داری داد بزنی. بعضی چیزا رو فقط میشه داد زد. مامانت بیرون منتظرت میمونه و با هر اصراری حاضر نیست بره. اتوبوس راه می افته. اون بیرون ایستاده و هی دست تکون میده. تو اون تو نشستی و هی از پشت شیشه دست تکون میدی. هی دست تکون میدی و انگار هیچ کدوم اینا کافی نیست. تو اتوبوس نمیشه داد زد. با حرکت آهسته ی لبات، نگاش میکنی و میگی : دووسس ِت دااار َ مم.
بعد میفهمی ماسک زدی و دوست دارم گیر کرده تو فضای ماسک و دهنت. دست تکون میده تا وقتی قد ی آدمک میشی تو ی ماشین اسباب بازی. دست تکون میدی تا وقتی قد ی مورچه میشه رو سکوی ترمینال.
کوه ها و آسمون آبی تر از آبی رو میبینی و به این فکر میکنی قراره ۴۸۰ کیلومتر، دوستت دارم استنشاق کنی.