چیز خارجی

پنجشنبه بود، آره پنجشنبه بود. داشتم به سرنوشت و دست قضا و قدر فکر میکردم. من خیلی از این چیزها سر در نمیارم و اصلا نمیدونم اونی که بهش فکر میکردم همین ها هست یا نه! در هر صورت فکر از اینجا شروع شد.

یادم اومد اون موقع که هجده، نوزده ساله بودم و میدونستم پسرعموم دوستم داره و همه ی فامیل دم از ما میزن، واقعا می خواستم باهاش ازدواج کنم! یعنی یادم میاد که فکر میکردم شرایط جور بشه، نه نمیگم. بعدش اما ی چیزهای دیگه ای که من در به وجود آمدن یا نیامدنشون دخیل نبودم پیش اومد و اون شرایط هرگز جور نشد!

میخوام بگم چیزی خارج از اراده ی من یا بقیه باعث شد که من الان زن پسرعموی شاسگولم نباشم! و اگر اون چیز خارجی نبود من حتما الان با دو تا بچه داشتم خونه داری می کردم و احتمالا مغز و فکرم یک جور دیگه کار میکرد و قطعا من یک آدم دیگه ای بودم!

نمی دونم اسم اون شرایط خارجی چی هست. اما میدونم وجود داره. میدونم هم ،که من در تعیین مسیر زندگیم بی تاثیر نیستم اما توی درصد تاثیرم به شک افتادم! به همه ی مسایلی که من همیشه در موردشون نگرانم، همیشه بهشون فکر میکنم و میترسم از تصمیم گیری هام، از آینده ام، به اون مسایل فکر میکنم، اینکه خود تصمیم گیری من چقد تاثیرگذاره و نگرانی من درمورد اونها چقدر!؟

اون چیز خارجی با قاعده یا بی قاعده، به حق یا ناحق داره منو میندازه تو پستی بلندی و پیچ و خم هایی که برام قابل پیش بینی و کنترل نیستن. حس میکنم سهم زیادی از این زندگی که همیشه نگرانشم دست من نیست. خیلی از اشتباهات و موفقیتهام، خیلی از اتفاقات زندگیم خارج از کنترل و اراده ی من بودن. و به یقین در آینده هم همینطور خواهد بود.

من با تلاش زیاد، با تحمل شرایط سخت تونستم تا حد زیادی خودم رو به خاطر گذشته م ببخشم. فراموش کنم و عادی باشم. اما همزن ترس از آینده هنوز توی دلم داره میچرخه و منو مضطرب و مضطرب تر میکنه. من باید یاد بگیرم فقط به اندازه ی سهمی که تاثیرگذارم در زندگی م نگرانش باشم نه به اندازه ی همه ی اون.