قصه ۲

احضاریه دادگاه را که نشان مصطفی میدهم، میگوید: مجید دیوانه نشی تو این وضعیت بری ها!
می گویم: بالاخره که باید بفهمم.
می گوید: جان مادرت دوباره شروع نکن. چی رو میخوای بفهمی؟!خوشی زده بود زیر دلش.
سکوت که میکنم، میفهمت جدی م. چند بار شانه ام را محکم تکان میدهد. زل میزند توی چشمهام و می گوید: لعنتی ما وسط پروژه ایم!

اولین بار است که شک دارم از دیدنم خوشحال باشند. اشکهای چشم مادر که شد هق هق توی بغلم، میفهمم ناراحت است.
خاله هما دیگر خودش را شرمنده نمیداند. معتقد است برای دل آدمها تضمینی وجود ندارد. به من میگوید: خلاصش کن پسر جان. دلش تاب نیاورده. ولله که فکر یک شب در غربت ماندن نفس من را بند می آورد چه برسد به آن طفل معصوم.
در رد فرضیات مادر هم می گوید: اهل خیانت و این حرفها هم نیست. از نه ماه پیش تا حالا زیر چشمم بوده اند. نه کسی می آید خانه شان، نه کسی می رود. همسایه ی دیوار به دیواریم.

پدر طوری رفتار میکند تا بفهماند به من که دل خوشی ندارد. دو روز است سرش را با خرت و پرت های انباری گرم کرده. بعد از حرفهای هما و گریه ی مادر انگار که صبرش سر آمده باشد، رو نکرده به ما میگوید : مرد باید زن نگهدار باشد. با یک نگاه در چشمش بفهمد دردش چیست و در دم علاجش کند. اگر به جای این همه سال درس خواندن و فلان کشور رفتن، دو کلمه حرف زنت را فهمیده بودی حالا لازم نبود یک قاره را طی کنی تا بیایی طلاقش دهی.

زودتر از من رسیده اید. توی اتاق دوازده متری دو ردیف صندلی چوبی چیده اند. با مادرت نشسته ای روی صندلی ردیف اول. لازم نیست برگردی، من فرم شانه ات وقت نشستن را میشناسم. سرت مایل است و سر تا پا سیاه پوشیده ای.
جلسه دادرسی ست و جلسه ی حل اختلاف پیشتر بدون حضور من برگذار شده.
با انگشت دو ضربه میزنم به در و قاضی و مادرجان و زنی که احتمالا وکیلت باشد برمیگردند و مرا میبینند.
مینشانند مرا هم ردیف ات. قد یک صندلی با تو فاصله دارم. حرف ها را نمیشنوم و فکر میکنم کاش همه رفته بودند تا میتوانستم سرم را بالا بیاورم و ببینمت.
کفش زنانه با جوراب نخی مشکی پوشیده ای. اگر نخواهم زاویه ی گردنم را بیش از این تغییر دهم تا زانوهایت را میبینم. جفت پا نشسته ای و مثل همه ی وقتهایی که استرس داری یک پایت را ریز ریز تکان میدهی.
وکیلت زن جا افتاده ای ست. رو به قاضی بلند و تند حرف میزند. میگوید با بروز اختلاف غیرقابل حل و ظهور عدم تفاهم اخلاقی، وضعیتی حادث شده است که برای خواهان قابل تحمل نیست.
از من میخواهند سرم را بالا نگه دارم و عدله ات را گوش کنم. فرصت خوبی ست. نیم رخ ت را میبینم. ریشه ی موهایت درآمده و معلوم است به اندازه ی نه ماه رنگ نشده اند. رو به رو را میبینی و طوری خودت را کنترل شده نشانده ای روی صندلی که انگار نمیخواهی شمارش نفسهایت از دستت در برود.
زن تند تند چیزهایی میگوید از جدا کردن تو از خانواده ات. میگوید من به زور نگه ت داشته ام در غربت. فرار کرده ای و حتی فرصت آوردن وسایل شخصی ت را نداشته ای. من مثل یک بیمار روانی حبس ت کرده ام در خانه و حکم کرده ام که درس و کار ممنوع و ..
همینطور که او می گوید و می بافد، من حالا دیگر مستقیم رو کرده ام به تو. گره افتاده توی ابروهایم. رویت را برنمی گردانی. دستم را میکشم به سمت دستت. فشار میدهم. نگاهم میکنی. میگویم: مینا فقط بگو من زن نگهدار نبودم.
و آن حجم زیاد آب توی چشم هایت اشک میشوند و شره میکنند.