قصه ۱

گفتم تا برمیگردم بنشین همانجا روی صندلی انتظار. کیفت جا مانده توی ماشین. گفتی چیز مهمی آن تو نداری و فقط چون با یکی از لباسهایت خوب جور میشود، حیف است. روی صندلی افتاده. سوغات رم است. من که داشتم کوله ی لپ تاپ را برانداز میکردم، مصطفی این کیف قرمز کوچک را برداشت و گفت: حداقل اجازه بده سوغاتی هایت کمی جذابتر از خود درس خوان کسل کننده ات باشند! از این کیف خیلی بیشتر از کفش های کوهنوردی خوشت آمد. گفتی جذاب است و بعید میدانی انتخاب من باشد. تا برگردم، توی راه چند بار زیپش را باز میکنم تا وسط. لازم نیست کامل بازش کنم، از این لا هم میشود چیزهایی دید و هر بار دوباره زیپش را میکشم و میبندم. چیز زیادی توی اش جا نمی شود. جز همان عکسهای دانشگاه ت که از آلبوم جدا کرده ای و احتمالا مدارک تحصیلت که میخواهی در این سفر کوتاه تفریحی همراه ت باشند. ننشسته ای. دسته ی چمدان بنفشه را توی دستت گرفته ای و به زور دنبال خودت میکشی و برمیگردانی. به مادر گفته بودم این چمدان زیادی بزرگ است، خندید و گفت: حالا دیگر زن و زندگی داری و سفرهای یک نفره را باید ببوسی بگذاری کنار پسرجان. کیف قرمز را می دهم، می اندازی توی کیف دوشی بزرگترت. پر خرت و پرت است. چمدانت هم. از پالتوهایت یکی هم توی کمد نمانده و احتمالا حالا تنها پوشیدنی ات در خانه فقط پیشبند آشپزخانه است. گفته ای دست خالی نمیخواهی بروی. دیروز مرکادونا بودیم برای خرید سوغات. رژلب و شامپو خریدی. چندتا رنگ موی بلوند به اندازه ی مصرف ماه ها برداشتی و گفتی برای مادر مو مشکی ت میخواهی. گفتی: اینها آنجا گیر نمی آید. چیزی برای یاسر آقا برنداشتی. چیزی برای سوگل خواستی برداری و پشیمان و شدی و گفتی نمیخواهی بار و بنه ات زیاد شود. بلیط را که دستت میدهم، نگاهم نمیکنی و میگویی: فرست کلاس لازم نبود. میگویم: میخواهم خیالم راحت باشد جایت خوب است و راحتی. چشم ت به کفش هایت و سنگ های کف فرودگاه ست. الحق که سر به زیری ات را خاله هما خوب تشخیص داد. گفت برای منی که از زندگی جز درس و کتاب چیزی حالی ام نیست، در آن مملکت غریب و خدانشناس یک همچون دختر سربه زیری مثل تو خوب است. در آخرین لحظات از پشت شیشه با اشاره میخواهی به زور به من بفهمانی که کلید خانه را با خودت نبرده ای چون پیدایش نکرده ای. کلید را توی جیبم میچرخانم و طوری که انگار متوجه منظورت نشده ام دستم را در هوا میچرخانم و با اشاره چند بار میپرسم: چی؟ با چمدان کشان کشان تا پای پله برقی ها میروی. یک لحظه ناغافل نگاهم میکنی. بالا و بالاتر میروی. داد میزنم. مینا مطمئنی! مطمئنی آنجا جایت خوبتر است و راحتتری؟! مینا! مینا! صدایم را نمیشنوی و حالا دیگر آنقدر هم بالا رفته ای که مرا نمیبینی. چندتار موی بلوندت افتاده روی صندلی. چشمانم را میبندم و فکر میکنم کاش حداقل نمیدانستم قرار است دیگر رسیدنت را به من خبر ندهی.