زمین

دیشب قصه ی سفر آپولو11 را از زبان یکی از فضانوردان آن گوش میکردم. از نظر او لذت بخش ترین بخش این سفر، دیدن کره ی 1 از دور بوده است. او زمین را "خانه ی گردِ آبیِ زیبا" نامید و بعد از آن از لذت فرود در اقیانوس آبی زمین گفت.

من نفهمیده ام این حس شدید دلبستگی به خانه و زادگاه، از کجای وجودمان و به چه دلیل تا این حد عمیق تراوش میکند. احتمالا اگر آن فضانورد دورتر رفته بود، حسی مشابه نسبت به منظومه ی شمسی در مقایسه با سایر منظومه ها میداشت.

ما نمیدانیم جهان تا چه اندازه بزرگ است. اما هنوز در بین بینهایت کره، قلبمان میتپد برای زمین، برای قاره ای که کشورمان در آن است، برای کشوری که شهری که درآن بزرگ شده ایم آنجاست و برای خانه ای که کودکیهایمان را در آن سپری کرده ایم. ولا اگر بدترین مکان برای زندگی بوده باشد.

وقتی دوستان هندی ام از علاقه ی شان به هندوستان حرف میزنند، من آنها را میفهمم. من درک میکنم حس عاشقانه ی وویی (دوست چینی) به وطن اش را. من میدانم و میتوانم بگویم که به حتم یک عالم زیبایی در عربستان، ترکیه، سریلانکا، روسیه، نیوزلند.... وجود دارد. همه ی آن کشورها فوقالعاده اند. آنها از زمین اند و زمین جزء کوچکی از دنیایی بیکران و به یقین دوست داشتنی.

من دلم میخواهد بزرگ ببینم. دوست دارم یک روز بتوانم زیبایی های هر جا و هر چیز را ببینم و صرفا فقط از آن زیبایی لذت ببرم و بس.

من خیلی دلم میخواهد روزی بتوانم تا این حد زلال فکر کنم.

اما تا وقتی که با شنیدن نام کشورم و شهرم و حتی یک کلمه به زبان مادری ام، دلم میلرزد، میفهمم که من خیلی با آن آرزو فاصله دارم.