حال شما چطور است؟

حقیقتا من که در این مدت هفت ماه، نفهمیدم بالاخره خوش1م یا ناراحت. بهترم یا بدتر. تغییری کرده چیزی یا نه!

قبول، گفته ام به بقیه که خوبم. قبول، توصیه هم کرده ام که هر کسی که میتواند بیاید، حتما بیاید.

اما راستش انگار همه چیز آنی و مال همان لحظه بوده . فکر که میکنم، برآیندی نمیتوانم بگیرم تا درنهایت بین دو کلمه ی بهتر و بدتر بتوانم یکی را انتخاب کنم.

واقعیت این است که پوستمان کنده شده است. خیلی سخت میگذرد. روحمان مرده و نفس نمیکشد. خسته شده ایم. خیلی نمیتوانیم یا حداقل چیزهای خیلی کمی را میتوانیم و دست بر قضا آن خیلی کم هم به درد نمیخورد. خیلی چیزها لازم است که ما نداریم. ما مثل همیشه جا مانده ایم. مثل همیشه کافی نیستیم و هیچ اثر مثبتی در هستی نداریم. مثل یک سیستم پر هزینه میمانیم که یک عالم ورودی دارد و خروجی اش صفر است. به درد نخورتر از هر چیزی هستیم که حداقل هر چیزی معنایی دارد و ما نداریم. و تازه آنقدر جا مانده ایم، آنقدر نمیدانیم، آنقدر کم استعداد و آنقدر ناتوانیم که بعد از این هم اگر تا آخر عمرمان کار کنیم، بی فایده است. بی فایده ست چون ما نادان ترین، ناتوانترینیم.

در آغوش مادر، در بین بازی های بچه گانه، در دبستان، در دوران بلوغ، در هنگام انتخاب رشته، در وقت آزمون کنکور، در کلاس های دانشگاه، در محل کار...

خدایا در کجا؟ در کدامین سالهای زندگی "باور نتوانستن و نامفید بودن" در عمق روحمان کاشته شد؟! چنان عمیق، که مهاجرت به هر سرزمینی، کسب هر گونه موفقیتی نمیتواند این باور تلخ را از درونمان بیرون بکشد.

واقعیت این است که دستمان به آن نمیرسد و خیلی سخت میگذشته و میگذرد.