مرده

یک روز مادر نیکا هستم. دخترم را در هنگامه ی پر شور و هیجان عمر، همچون غنچه ی سرخِ گیرای وا نشده ای ، در آن هنگام که وقتش نبوده، چیده اند و من مانده ام با شاخه ی بی گلم و تنها تک بیت هوره ی لری که از بر میدانم.

یک روز مادر باوان ام. مرده ام و دخترم ناله کنان، چنگ در خاک تن من زده است. دلم پر میزند تا در آغوشش بکشم و اشکهایش را پاک کنم، اما چه کنم که مرده ام و دستم از دنیا کوتا ه است.

یک روز خواهر خدانور ام. اسم فامیل ام نه لجعه ای که لجه ای ست. شمع عمر برادرم، با یک عالم آرزوی نرسیده و رقص ها و شادی های نکرده، خاموش شده است و من محروم و مظلوم همچون زادگاه م، ناتوانم از تحمل این دردم.

دیروز مادر سیاوش بودم. سرم روی سنگ مزار سیاوش ایران بود. ناباورانه، باورکردم که زندگی ام در این سیاهی غرق شده و پسرم هرگز از این سنگ سرد بیرون نخواهد آمد. درد هولناکی از دلتنگی را در تک تک استخوانهایم حس میکردم.

یک روز مادر محمدحسن ترکمان شدم. نه تنها پسرم که همه ی عقاید و باورهایم برباد رفت. سالهایی که گمان میکردم جنگیده ام. چیزهایی که فکر میکردم میدانم. پسرم. همه رفته بودند در خاک و هیچ چیز نداشتم جز فریاد و فریاد.

یک روز پدر کومار هستم. جسد پسرشانزده ساله ام را در خروارها آرزویی که برایش داشتم، پیچیدم و در خاک کردم. من تَرَک خورده تمام بدنم و طوری سردم است که شعله ی هیچ آتشی گرمم نخواهد کرد.

یک روز پدر مهرشادم با قاب عکسی از او در دستم و هزاران مردمی که دورتا دورم ایستاده اند تا باور کنم از این پس، هرگز پسرم را نخواهم دید.

یک روز مادر غزاله ام و ناله کنان غزال میگویم و غزال.

یک روز گوهر عشقی ام و سه سال است که قاب عکس پسرم را دست گرفته و زمین نگذاشته ام.

یک روز مینو مجیدی ام و مرده ام.

یک روز عرفان زمانی پسرم بوده.

یک روز دوست صمیمی مائده جوانفر بوده ام.

یک روز هم کلاسی نگین عبدالملکی ام.

و همینطور روزهایی که می آیند و می روند و من هر روز مرده میشوم و هر روز همه کسم میمیرد.