داد و بی داد

حیفِ او شَسّ و قِلَم که بُحورَش مور
حیف او سر و چَشی که خاک بَکَش کور

سَنگرانِ بَگردِیت، چِینَه وِ چِینَه
لَشِکَمه ِ دِراریت، کافِر نِیِینَه

قور کِنونِه بَکِه یِه قور نُویی
نیکاکَم بُردَه وا قور یِه آرِزویی

ذر سوگ نیکا دختر ۱۷ ساله ی مان