وطن

از وطن دورام. اخبار آن را دنبال نمیکنم و با کسی در مورد آن حرف نمیزنم.

پاسخ ام به سوالات دیگران در مورد وطن، در کوتاه ترین شکل ممکن است.

Does Iran have mountains?

have you tried Caviar?

How is the situation there?

بله، یا خیر یا لبخندی کوتاه.

من به وطن فکر نمیکنم. در ذهنم به عقایدی مبنی بر اینکه جهان وطن همه ی ماست، دامن میزنم.

چشم میدوزم به منظره ی جنگل زیبای بین راه. به انبوه درختان همیشه سبز. چه زیباست این همه برگ! این همه سبز!

ببین، درخت، درخت است! هر جا که میخواهد باشد.

حالا یک حای کره ی زمین جنگلش کاج است و جای دیگر بلوط.

بلوط! بلوط!

آه امان از بلوط!

کلمه ی بلوط بمبی ست در درونم. میترکد وسط تمام اعتقادات جهان بینی.

چنان از درون مرا از هم می پاشاند که گوشت تنم رشته رشته میشود و اگر هر رشته را زیر میکروسکوپ دقیق ببینند، بافت آن نه از گوشت، نه از خون، که از وطن است و وطن.

آه وطن! آه ای درد جانکاه! آه ای نیمه جان! بگذار با تو بمیرم.