تولد جودی ابوت

امروز روز 1م است.

با بقایای جا مانده از حمله ی کرونا یا سرماخوردگی یا هرچه که آن را می نامند، در بدنم، تنها نشسته ام روی مبل. بعدازظهر غروب طوری ست.

بینی ام کامل مسدود است و از راه دهان نفس میکشم و لبهایم خشک خشکند. سردرد ریزی دارم اما به مراتب بسیار حال جسمی ام از شبهای قبل بهتر است. بدنم جنگ را پیروز شده بر ویروس.

ظهر تصمیم گرفتم غذا بخورم. چیزی غیر از سوپ و آش. قاشق سوم را در دهان گذاشتم که زنگ زدند و گفتند درخواست کار جدیدم رد شده است و آنها کاندیدای بهتری پیدا کرده اند که از نظر فنی از من بهتر است.

بشقاب را روی میز رها کردم.

موهایم را با بدبختی پس از یک هفته بیماری، بالاخره شانه کرده ام. از دو ور بافته ام. مثل 1 1ی هستم که البته غمگین است.

غمگینم. ولی بگذار صادقانه از تو سوالی بپرسم، ای جودی غمگین سرماخورده! در این بعدازظهری که اغازی ست برای سالی دیگر از عمرت. چه چیز خوشحالت میکند؟!

تو امروز حتی به آسمان نگاه هم نکردی. حواست هست! کاری که هر روز میکنی.

جودی !جودی ابوت کوچک من. به من بگو چه چیز خوشحالت میکند!