زلزله

سالها پیش، شاید قبل از اینکه من و خواهرم به دنیا آمده باشیم، 1 ای بزرگ آمده در جایی در شهر. درست در اطراف گسلی که دست برقضا خانه ی ما روی آن قرار دارد.

لرزش های زیادی هر چند وقت یکبار احساس میشوند و چهارستون خانه را میلرزانند. کارشناسان این لرزهای کوچک را هشداری برای یک زلزله ی چندین ریشتری میدانند. مهیب و آنقدر بزرگ که همه چیز را باهم به دهان گسل خواهد فرو برد.

در این شرایط ما همچنان، سالهاست که در آن خانه زندگی میکنیم.

همچنان که دراز کشیده ایم روی تخت، یک پای مان از آن آویزان است که اگر لرزشی احساس شد، به سرعت بجهیم زیر تخت.

همانطور که در بشقاب هایمان غذا میخوریم، آماده ایم که به سرعت زیر میز بپریم.

در کنج دیوارها یا پای ستونهای خانه مینشینیم.

ما عادت کرده ایم که چیزی بلزرد، در اطرافمان یا در دلمان.

دیشب فکر کردم، چه میشود اگر با خواهرم روبه روی تلویزیون بنشینیم و فیلم ببینیم؟! چه میشود اگر استکان چای بلرزد و ما ندویم سمت در؟! چه میشود اگر کنار هم بنشینیم و به ترک های سقف خانه فکر نکنیم؟!

دیشب به خواهرم گفتم: بیا اینبار نترسیم اگر لرزه ای را احساس کردیم، حتی اگر قرار است آن لرزش آخرین باشد.

گفت: ناامید نشو.

گفتم ما نمیدانیم زندگی در درون گسل چگونه است؟! شاید آنجا دلشوره و اضطراب معنایی نداشته باشد.