رنج

بعضی ها پوست صورتشان، رنگ گونه هایشان، حالت چشمهایشان یک جوری است. یک جوری که انگار هیچ غصه ای ندارند. اصلا انگار تا به حال غصه را تجربه نکرده اند.

یک جوری بیخیال و فارغ است، حالت بدنشان، نرمی انگشتانشان. بعضی ها ظاهرشان جوری است که انگار زندگی با آنها طور دیگری تا میکند.

دختری که در قطار، روبه رویم نشسته، همین حال را دارد. کتونی سفید به پا کرده و سر زانوی شلوار جین اش پاره است. سرش توی گوشی موبایلش است. تاری از موهای سیاه اش جدا افتاده و در هوا است.

بقیه ی آدمهای قطار تار میشنود جلوی چشمهایم، فقط او را میبینم که پوستش یک جوری است که انگار نمیداند رنج چیست.

آیا به راستی مفهوم درد را فهمیده؟ میداند رنج چیست؟ گریه های شبانه زیر پتو را تجربه کرده؟ رسیده روزی که گیر کند بغض در گلویش؟ شده اشک حلقه بزند در چشمهایش و هی زور بزند که نریزد؟ تا به حال انگشتش با تیزی چیزی بریده؟ تا به حال شده از شدت دلشوره، شکم درد بگیرد؟ تا به حال شده از ناتوانی تحمل سختی روزگار، کاری نباشد که بتواند بکند؟

آه میکشم.

آدم عاقل مغزم، میگوید: همه ی موجودات درد میکشند و میدانند رنج چیست. زندگی برای همه ی آدمها بالا و پایین دارد.

و بعد یادآوری میکند که: تو خودت این را میدانی و حتی اسم اینجا را گذاشته ای، سخت و ساده های زندگی من!

دوباره آه میکشم.

من نمیدانم صورتم از نگاه دیگران چه حالی دارد. اما هر بار که در آینه پوستم را، چشمهایم را میبینم، هر بار که تار مویی از سرم جدا میافتد و در هوا میبینم اش، هر زمان که دست میکشم روی انگشتانم، پوست بدنم را لمس میکنم، اولین چیزی که میبینم رنج است و درد.

فرقی نمیکند که کجا باشم یا سرگرم چه کاری باشم، مهم نیست چه به تن کرده ام، فرقی نمیکند که چه رنگ ماتیکی زده باشم. من قبل از هر چه که با من است در هر لحظه ی زندگی ام، ابتدا رنج را میبینم در خودم.

بله، آدم عاقل مغزم، راست میگوید. من هم این را میدانم. همه ی موجودات میدانند رنج چیست، اما همه ی آنها رنج را زندگی نمیکنند.