انتخاب 2

وقتی آدم ی پوشه ی مخفی تو سیستم شرکت داره که کتاب شعرهای دانلودی رو توی اون نگه میداره، یعنی به شعر علاقه داره.

وقتی آدم ی عالمه رنگ و قلمو میخره و میذاره گوشه ی خونه و تابلو های نقاشی رو دید می زنه، یعنی به نقاشی علاقه داره.

وقتی آدم دکلمه گوش میده و صدای خودشو موقع شعر خوندن ضبط میکنه، یعنی به گویندگی علاقه داره.

وقتی آدم لابلای کتابا و وسایلش، توی کیف و ماشینش دست نوشته هاش رو پیدا میکنه، یعنی به نوشتن علاقه داره.

چرا من باور نمیکنم فهمیدن اینکه علایقم چی هستن همینقدر ساده ست! چرا این نشانه های ساده رو نمیبینم و باور نمیکنم و منتظرم یک نفره دیگه بیاد و بزنه به شونه ام و بگه: تو این رو دوست داری، این کار رو باید انجام بدی.

الان در دوران انتخاب به سر میبرم.

این بهانه ست. اینکه میگم من یک چوب خورده ام.

من چوب انتخاب های ناگهانی و احساسی خودم رو خوردم. و تجربه کردم که انگار بعضی انتخاب ها قرار نیست با هیچ مقدار صبر و تلاشی به سرانجام برسند.

چه فرض کنم از اثرات تصمیم ها و تجربیات گذشته است و چه به این نتیجه برسم اینها همه بهانه ست و ایراد ریشه ای هست. در هر صورت من الان قدرت تصمیم گیری ندارم.

الان نه مغزم توانایی تحلیل انتخابت رو داره و نه دلم جرأتش رو.

بزدلم. اینقدر که میخوام بگم: کاش یک نفره دیگه بیاد و بزنه به شونه ام و بگه: تو این رو دوست داری، این کار رو باید انجام بدی.