قدر تو را میدانم

ی چیز بعد از ظهر نوشته بودم، میخواستم الان بیام اینجا بنویسمش. راجع به خودم بود. اینکه سرخوشم، و نیاز جنسی م زده بالا و مجبورم شرکت تا دیر وقت بمونم و دیشبم خوب نخوابیدم ولی نمیدونم چرا حس سرخوشی دارم.

واقعیتش اینه که سرخوش هم بودم. اومدم طبق معمول برم تو سایت مشاوره،هنوز چیزی تایپ نکرده بودم که تو هیستوری(تاریخچه) گوگل دیدم که سرچ کردم " قدر تو را میدانم".

و حس سرخوشیم پرید!

من قدر تو را میدانستم. و اگر وقتی هم بوده که حس کردم دارم کوتاهی میکنم در اینکه قدرت رو بدونم، به خودم یادآوری کردم که قدرش رو بدون!

دوستت داشتم و نمیدونم تکلیفه بلاتکلیفی این همه دوست داشتن بعد از تو چی میشه! کجا میرن؟! این همه لاو و دلی که بهم دادیم(حداقل من به تو دادم) از الان قراره کجا پر بکشن؟! و نگو که نابود میشن!و نگو که عشق و محبت مقطعیه؟! که در اون صورت بی معنی میشه زندگی برام، نوشتن برام.

اینا رو که میبینم، جز اینکه دلم برای خودم میسوزه و دوس دارم برگردم به عقب و خودم رو ناز کنم، حس خلاء و پوچی هم میکنم. انگار زمین گرانشش رو از دس میده و من پرت شدم تو فضا. چیزی نیست که ازش دست بگیرمو بندش بشم. جسمی نیست که منو پیش خودش نگه داره. این مثل همون حس تنهایی که من همیشه ازش گریزانم.

همزن برقی توی شکمم داره میچرخه، مضطربم و قطعا اصلا سرخوش نیستم.