وبلاگت مبارک

من خوشحالم.

از همون یک ساعت پیش که توی راه پله تصمیم گرفتم ی وبلاگ بسازم، خوشحالم.

پاییزه و اولین بارون زده همه جا رو خیس کرده و این حس خوش م رو تشدید میکنه.

انگار همه ی برگه هایی که بچه بودم و روشون خاطره و احساساتم رو می نوشتم، باد چرخونده و با خودش آوره تو دستام. انگار همه ی دفتر خاطراتام که از ترس بقیه می نداختمشون دور، جمع شدن و با ی بسته اومدن پیشم.

شاید خنده دار باشه!

نه به نظرم خنده دار هست

وبلاگ خوندن و نوشتن احتمالا از مد افتاده ست! و من مثل غارنشینا، یکهو روی راه پله به ذهنم میرسه که میتونم ی وبلاگ داشته باشم!!

یاد روزی می افتم که پاییز بود. من روی نیمکت محوطه خوابگاه نشسته بودم. خاطرات دفترم رو میخوندم. تقویم قهوه ای کوچیک، فک کنم برای سال 79 بود. همینطور که برگ برگ صفحه های تقویم رو میخوندم و میکندم دلم تنگ میشد براشون. هنوزم دلم براش تنگه. من، خود من، تو همه ی اون برگه ها بودم.

تو ی برگ شاد بودم و اونقدر انرژی داشتم که میتونستم دنیا رو فتح کنم. تو ی برگ دیگه غمگین و پلاسیده افتاده بودم. من تو همه ی اون برگه ها بودم. و اگر ممکن بود هیچ چیز توی این لحظه به اندازه ی داشتن دوباره ی اون برگه ها و دفترها نمیتونست خوشحالم کنه.

من غمگینم.

بخاطر از دست دادن همه ی خاطراتم. غمگینم.