مهاجرت

امروز همکار جدیدم که باهام حرف میزد، ذهنم یک نفر دیگه رو هم به لیست افراد ناراضی از زندگی و سرگردان اضافه کرد. میخواد 1 کنه. میخواد بره خارج. خیلی هم عجله داره. بیست و نه ساله ست و باید قبل از سی و دو شدن رفته باشه. دنبال گرفتن مدرک زبان و یک وکیل خوب. نمیدونه کجا میخواد بره. نمیدونه کجا براش بهتره. احتمالا نمیدونه چرا باید بره. یکی از دوستاش آلمان زندگی میکنه و خیلی راضیه، اما همکارم نمیخواد بره آلمان، چون میگن اونجا تا آخر عمر یک مهاجر محسوب میشه. خواهر شوهرش اسپانیاست، اسپانیا کشور باحالیه اما خب از نظر کاری میگن برای اون و همسرش مناسب نیست. استرالیا خوبه اما آفتابش خیلی سوزانه. توی شرکت قبلیش هر ماه دو نفر از همکاراش مهاجرت میکردن. نمیخواد بچه دار بشه چون هنوز تکلیفش با زندگی معلوم نیست، اما خب بهتره تا سی سالگی بچه دار بشه.

آخر سر هم دستاشو گذاشت رو میز و گفت از زندگی که الان داره راضی نیست.

من هم لبخند زدم و گفتم همه همینطورن.

به من پیشنهاد کرد که موقعیتم برای مهاجرت عالیه و تا ازدواج نکردم، برم. من گفتم بدم نمیاد امتحان کنم اما فعلا زندگیم لنگ مهاجرت نیست.

نمیدونم. کدوم قسمت از این همه نارضایتی ما به دلیل زندگی تو کشورمونه و کدوم قسمت هاش قرار هست با مهاجرت رفع بشه. من هم مثل همه ی آدمهای ناراضی اطرافم از زندگیم ناراضی ام. مثل همه ی آدمهایی که میشناسم بهره کمی از زندگی میبرم و خیلی کم خوشحالم. اما حس میکنم فهمیدم که دلیل تمام ناراضیتیهام از زندگی خودم هستم. من به همون اندازه که بدشانسی و مشکلات دارم، خوش شانسی و اسایش هم دارم و شاید هم بیشتر.

من یاد نگرفتم شاد باشم. یاد نگرفتم که از داشته ها و موفقیت هام لذت ببرم و در عوض یاد گرفتم توی غم و اندوه غوطه ور بمونم. من خیلی کارها دارم که باید انجامشون بدم. باید به مادرم کمک مالی کنم. باید با پدرم همدم بشم و ازش مراقبت کنم. باید ازدواج کنم و از بودن با همسرم لذت ببرم. باید خواهرم رو حمایت کنم. باید عاشق برادرزاده ام بمونم. باید هنرمند بشم و علاقه م رو دنبال کنم. و باید به جاهای بهتر برم و زندگیمو بسازم. و در کنار همه ی اینها باید یاد بگیرم راضی و خوشحال باشم.