سخت و ساده های زندگی من یادداشتهایی برای خودم کوچک ۴ میلیمتری سلام کوچولوی ۴ میلیمتری منالان که دارم حرفهایم را اینجا مینویسم، همزمان به یکی از کارهای دانی-خرسند گوش میدهم. ترکیبی رویایی از صدای محمدرضا شجریان و موسیقی هایی که انگار از دل بهشتی که وجود دارد، شنیده میشوند.امیدوارم شما هم بشنوید و از آن لذت ببرید، گرچه مطمئن نیستم، هنوز قادر به شنیدن موسیقی باشید.من و شاپور خیلی قبلتر از اینکه شما به بزرگی ۴ میلیمتر شوید، وجودتان را حدس زده بودیم. ما میدانیم که تو در دل من نشستادامه مطلب

سخت و ساده های زندگی من یادداشتهایی برای خودم زیباترین تصویر کوچولوی منشش روز پیش اتفاق عجیب و خارج از برنامه ای رخ داد. علائمی در بدن من دیده شد که میتوانست نشانه ی این باشد که حال شما خوب نیست.خیلی حال غریبی داشتم، نگران بودم و اشکهایم بی امان سرازیر میشد که نکند حال شما بد باشد. میدانی چرا حالی غریبی بود؟! چون من شما را نمیشناسم، ما هنوز ملاقات نکرده ایم و شما آنقدر کوچکی که وجودتان برایم غیرقابل لمس است. با این حال آن روز من از صمیم قلب اشک میریختم و نگران کسی بودم که نمیادامه مطلب

سخت و ساده های زندگی من یادداشتهایی برای خودم و همچنان همه چیز راجع به شما است سلام مامان جانما امروز چندتا فعالیت دلچسب باهم کردیم، اول اینکه من توی حمام برای شما آواز خواندم. مرغ سحر خواندم، چند قطعه ی محلی خواندم، دوباره از استاد خواندم. شما با دقت گوش میدادید، حتی دلتان خواست و بعضی ها را دو بار برایتان خواندم.بعد از حمام هم، خودمان را روغن مالی کردیم که آن را هم خیلی دوست داشتید.بعد از آن فیلم شاپور را دیدیم که برایمان پیانو زده بود، خیلی خوشتان آمد، من هم دوستش دارم.کمپادامه مطلب

سخت و ساده های زندگی من یادداشتهایی برای خودم احساس حبابی پسر عزیزم، دیشب به تاریخ ۷ ژانویه، ۱۹ دی ماه، پس از گذشت ۱۹ هفته و دو روز از بارداری ام، بالاخره من حرکات شما را در بدنم احساس کردم. توصیفش آسان نیست. انگار چیزی شبیه به حباب، در دلم جابه جا میشود. گاهی این حباب در جایش کمی فقط باد میکند و گاهی انگار سُر میخورد و جابه جا میشود. اول فکر میکردم، معده ام بهم ریخته تا اینکه شاپور گفت، این شما هستی که تکان میخوری. شب از این احساس غریب خوابم نبرد. انگار بدنم قادر به تمرکز برادامه مطلب

سخت و ساده های زندگی من یادداشتهایی برای خودم روایتی تکراری سی و دو هفته و یک روز است که باردار هستم.همه چیز خیلی غریب است، قصه ی باردار بودن در شرایط جنگی و بمباران، قرار نبود قصه ی نسل ما باشد. من این قصه را از زبان مادرم و زنهای هم نسل او شنیده ام. من شنونده ی داستان های تکان دهنده ی آنها بوده ام، بی آنکه بدانم سرنوشت، چیزی مشابه برای من و زنهای هم نسل من رقم زده است.اوضاع بدی ست پسرم. بعدها برایت تعریف میکنم قصه اش را، همانطور که مادرم برای من تعریف کرد و همینجا آرزو میکنادامه مطلب

کوچک ۴ میلیمتری آخرین اطلاعات منتشرشده درباره «کوچک ۴ میلیمتری» را در ادامه بخوانید. سلام کوچولوی ۴ میلیمتری منالان که دارم حرفهایم را اینجا مینویسم، همزمان به یکی از کارهای دانی-خرسند گوش میدهم. ترکیبی رویایی از صدای محمدرضا شجریان و موسیقی هایی که انگار از دل بهشتی که وجود دارد، شنیده میشوند.امیدوارم شما هم بشنوید و از آن لذت ببرید، گرچه مطمئن نیستم، هنوز قادر به شنیدن موسیقی باشید.من و شاپور خیلی قبلتر از اینکه شما به بزرگی ۴ میلیمتر شوید، وجودتان را حدس زده بودیم. ما میدانیم که تو در دل من ادامه مطلب

زیباترین تصویر در این گزارش، تازه‌ترین اطلاعات درباره «زیباترین تصویر» را می‌خوانید. کوچولوی منشش روز پیش اتفاق عجیب و خارج از برنامه ای رخ داد. علائمی در بدن من دیده شد که میتوانست نشانه ی این باشد که حال شما خوب نیست.خیلی حال غریبی داشتم، نگران بودم و اشکهایم بی امان سرازیر میشد که نکند حال شما بد باشد. میدانی چرا حالی غریبی بود؟! چون من شما را نمیشناسم، ما هنوز ملاقات نکرده ایم و شما آنقدر کوچکی که وجودتان برایم غیرقابل لمس است. با این حال آن روز من از صمیم قلب اشک میریختم و نگران کسی بودم کادامه مطلب

و همچنان همه چیز راجع به شما است آخرین اطلاعات منتشرشده درباره «و همچنان همه چیز راجع به شما است» را در ادامه بخوانید. سلام مامان جانما امروز چندتا فعالیت دلچسب باهم کردیم، اول اینکه من توی حمام برای شما آواز خواندم. مرغ سحر خواندم، چند قطعه ی محلی خواندم، دوباره از استاد خواندم. شما با دقت گوش میدادید، حتی دلتان خواست و بعضی ها را دو بار برایتان خواندم.بعد از حمام هم، خودمان را روغن مالی کردیم که آن را هم خیلی دوست داشتید.بعد از آن فیلم شاپور را دیدیم که برایمان پیانو زده بود، خیلی خوشتان آمد،ادامه مطلب

احساس حبابی آخرین اطلاعات منتشرشده درباره «احساس حبابی» را در ادامه بخوانید. پسر عزیزم، دیشب به تاریخ ۷ ژانویه، ۱۹ دی ماه، پس از گذشت ۱۹ هفته و دو روز از بارداری ام، بالاخره من حرکات شما را در بدنم احساس کردم. توصیفش آسان نیست. انگار چیزی شبیه به حباب، در دلم جابه جا میشود. گاهی این حباب در جایش کمی فقط باد میکند و گاهی انگار سُر میخورد و جابه جا میشود. اول فکر میکردم، معده ام بهم ریخته تا اینکه شاپور گفت، این شما هستی که تکان میخوری. شب از این احساس غریب خوابم نبرد. انگار بدنم قادر به تمرکز برادامه مطلب

روایتی تکراری در این مطلب، جزئیات مربوط به «روایتی تکراری» ارائه شده است. سی و دو هفته و یک روز است که باردار هستم.همه چیز خیلی غریب است، قصه ی باردار بودن در شرایط جنگی و بمباران، قرار نبود قصه ی نسل ما باشد. من این قصه را از زبان مادرم و زنهای هم نسل او شنیده ام. من شنونده ی داستان های تکان دهنده ی آنها بوده ام، بی آنکه بدانم سرنوشت، چیزی مشابه برای من و زنهای هم نسل من رقم زده است.اوضاع بدی ست پسرم. بعدها برایت تعریف میکنم قصه اش را، همانطور که مادرم برای من تعریف کرد و همینجا آرزو میکنم اینادامه مطلب

بعضی ها پوست صورتشان، رنگ گونه هایشان، حالت چشمهایشان یک جوری است. یک جوری که انگار هیچ غصه ای ندارند. اصلا انگار تا به حال غصه را تجربه نکرده اند.یک جوری بیخیال و فارغ است، حالت بدنشان، نرمی انگشتانشان. بعضی ها ظاهرشان جوری است که انگار زندگی با آنها طور دیگری تا میکند.دختری که در قطار، روبه رویم نشسته، همین حال را دارد. کتونی سفید به پا کرده و سر زانوی شلوار جین اش پاره است. سرش توی گوشی موبایلش است. تاری از موهای سیاه اش جدا افتاده و در هوا است.بقیه ی آدمهای قطار تار میشنود جلوی چشمهایم، فقط او را میبینم که پوستش یک جوری است که انگار نمیداند رنج چیست.آیا به راستی مفهوم درد را فهمیده؟ میداند رنج چیست؟ گریه های شبانه زیر پتو را تجربه کرده؟ رسیده روزی که گیر کند بغض در گلویش؟ شده اشک حلقه بزند در چشمهایش و هی زور بزند که نریزد؟ تا به حال انگشتش با تیزی چیزی بریده؟ تا به حال شده از شدت دلشوره، شکم درد بگیرد؟ تا به حال شده از ناتوانی تحمل سختی روزگار، کاری نباشد که بتواند بکند؟آه میکشم.آدم عاقل مغزم، میگوید: همه ی موجودات درد میکشند و میدانند رنج چیست. زندگی برای همه ی آدمها بالا و پایین دارد. و بعد یادآوری میکند که: تو خودت این را میدانی و حتی اسم اینجا را گذاشته ای، سخت و ساده های زندگی من!دوباره آه میکشم.من نمیدانم صورتم از نگاه دیگران چه حالی دارد. اما هر بار که در آینه پوستم را، چشمهایم را میبینم، هر بار که تار مویی از سرم جدا میافتد و در هوا میبینم اش، هر زمان که دست میکشم روی انگشتانم، پوست بدنم را لمس میکنم، اولین چیزی که میبینم رنج است و درد. فرقی نمیکند که کجا باشم یا سرگرم چه کاری باشم، مهم نیست چه به تن کرده ام، فرقی نمیکند که چه رنگ ماتیکی زده باشم. من قبل از هر چهادامه مطلب

سالها پیش، شاید قبل از اینکه من و خواهرم به دنیا آمده باشیم، زلزله ای بزرگ آمده در جایی در شهر. درست در اطراف گسلی که دست برقضا خانه ی ما روی آن قرار دارد.لرزش های زیادی هر چند وقت یکبار احساس میشوند و چهارستون خانه را میلرزانند. کارشناسان این لرزهای کوچک را هشداری برای یک زلزله ی چندین ریشتری میدانند. مهیب و آنقدر بزرگ که همه چیز را باهم به دهان گسل خواهد فرو برد. در این شرایط ما همچنان، سالهاست که در آن خانه زندگی میکنیم. همچنان که دراز کشیده ایم روی تخت، یک پای مان از آن آویزان است که اگر لرزشی احساس شد، به سرعت بجهیم زیر تخت.همانطور که در بشقاب هایمان غذا میخوریم، آماده ایم که به سرعت زیر میز بپریم.در کنج دیوارها یا پای ستونهای خانه مینشینیم.ما عادت کرده ایم که چیزی بلزرد، در اطرافمان یا در دلمان. دیشب فکر کردم، چه میشود اگر با خواهرم روبه روی تلویزیون بنشینیم و فیلم ببینیم؟! چه میشود اگر استکان چای بلرزد و ما ندویم سمت در؟! چه میشود اگر کنار هم بنشینیم و به ترک های سقف خانه فکر نکنیم؟!دیشب به خواهرم گفتم: بیا اینبار نترسیم اگر لرزه ای را احساس کردیم، حتی اگر قرار است آن لرزش آخرین باشد.گفت: ناامید نشو.گفتم ما نمیدانیم زندگی در درون گسل چگونه است؟! شاید آنجا دلشوره و اضطراب معنایی نداشته باشد. ادامه مطلب

امروز روز تولدم است.با بقایای جا مانده از حمله ی کرونا یا سرماخوردگی یا هرچه که آن را می نامند، در بدنم، تنها نشسته ام روی مبل. بعدازظهر غروب طوری ست. بینی ام کامل مسدود است و از راه دهان نفس میکشم و لبهایم خشک خشکند. سردرد ریزی دارم اما به مراتب بسیار حال جسمی ام از شبهای قبل بهتر است. بدنم جنگ را پیروز شده بر ویروس.ظهر تصمیم گرفتم غذا بخورم. چیزی غیر از سوپ و آش. قاشق سوم را در دهان گذاشتم که زنگ زدند و گفتند درخواست کار جدیدم رد شده است و آنها کاندیدای بهتری پیدا کرده اند که از نظر فنی از من بهتر است.بشقاب را روی میز رها کردم.موهایم را با بدبختی پس از یک هفته بیماری، بالاخره شانه کرده ام. از دو ور بافته ام. مثل جودی ابوتی هستم که البته غمگین است. غمگینم. ولی بگذار صادقانه از تو سوالی بپرسم، ای جودی غمگین سرماخورده! در این بعدازظهری که اغازی ست برای سالی دیگر از عمرت. چه چیز خوشحالت میکند؟!تو امروز حتی به آسمان نگاه هم نکردی. حواست هست! کاری که هر روز میکنی.جودی !جودی ابوت کوچک من. به من بگو چه چیز خوشحالت میکند! ادامه مطلب

از وطن دورام. اخبار آن را دنبال نمیکنم و با کسی در مورد آن حرف نمیزنم.پاسخ ام به سوالات دیگران در مورد وطن، در کوتاه ترین شکل ممکن است. Does Iran have mountains?have you tried Caviar?How is the situation there?بله، یا خیر یا لبخندی کوتاه.من به وطن فکر نمیکنم. در ذهنم به عقایدی مبنی بر اینکه جهان وطن همه ی ماست، دامن میزنم.چشم میدوزم به منظره ی جنگل زیبای بین راه. به انبوه درختان همیشه سبز. چه زیباست این همه برگ! این همه سبز!ببین، درخت، درخت است! هر جا که میخواهد باشد.حالا یک حای کره ی زمین جنگلش کاج است و جای دیگر بلوط.بلوط! بلوط! آه امان از بلوط!کلمه ی بلوط بمبی ست در درونم. میترکد وسط تمام اعتقادات جهان بینی.چنان از درون مرا از هم می پاشاند که گوشت تنم رشته رشته میشود و اگر هر رشته را زیر میکروسکوپ دقیق ببینند، بافت آن نه از گوشت، نه از خون، که از وطن است و وطن.آه وطن! آه ای درد جانکاه! آه ای نیمه جان! بگذار با تو بمیرم. ادامه مطلب

حیفِ او شَسّ و قِلَم که بُحورَش مور
حیف او سر و چَشی که خاک بَکَش کور

سَنگرانِ بَگردِیت، چِینَه وِ چِینَه
لَشِکَمه ِ دِراریت، کافِر نِیِینَه

قور کِنونِه بَکِه یِه قور نُویی
نیکاکَم بُردَه وا قور یِه آرِزویی

ذر سوگ نیکا دختر ۱۷ ساله ی مان